o k y a n u s o d a l a r

aaaaa

Kalemim bir köşede duruyordu.

Duruyordu.

Ben heryere koşuyordum, yaşamak için…

Kalemimden uzaklaşıyordum.

Uzaklaşıyordum.

Kalemim yolumun üstünde değildi.

Hikaye aramıyordum, hikaye olmuştum.

Sınanmıştım.

Daha önce ne kadar kazanmışsam, o kadar kaybetmiştim.

Kısa zaman zarfında, hayatımın bütün düşüşlerini tekrar etmiştim. İyice pekiştirmiştim.

Daha yaralı ve daha korkaktım.

Saldırmak şöyle dursun, savunmuyordum bile.

Kabul ediyordum.

Buna alışıyordum.

Tecrübe etmiştim,

En acı hakareti duymak istiyorsan

İyi birşey yap…

Ve onu, seni anlamayanların önüne koy.

Yazmak mı?

Hiç değilse, onu sakınmak istiyordum.

Yazmak mı?

Ekmek ve kalem arasında kalınca, şüphesiz ekmeği seçiyordum.

Acıkıyordum… Ekmeğe rağmen. Asla söylemiyordum.

Zaman satıp, nefes alıyordum.

İki koca yıl…

Geçti.

Yazmaktan başka herşeyi yaptım.

Yaklaştığımı sandım.

Bitmeyecek başlangıçlar yazdım.

Yazmayı istediğim için utanmak üzereydim.

O benim, hergüngece düşünü kurduğum yasak aşkımdı.

Bir an bile düşlemekten vazgeçtiysem, namerdim.

Ama ağzımdan kaçacak diye ödüm patlıyordu.

Olanca edilgenliğimle düştüğüm yerden düşlüyordum.

Ve kesinlikle acı çekiyordum.

Parmaklarım kristalleşmişti, tuşlara dokunsam dağılacaktı.

Kalemi tutsam dağılacaktı.

Bir akşam.

Yanıp sönen yazma çubuğuna baktım ekranımda.

Karanlık ve dar bir hücreden, dışarıdaki ışığa bakar gibi.

Bir oda düşledim.

Düş haznem dolmuş meğer,

O akşam

Karıncalandı parmaklarım, dağılsalar da yazacaktım.

Yanıp söndü yazma çubuğu

Yandı

Söndü-yine yine

Çıtırdadı tuşlar

ve kelimeler döküldü:

OKYANUS ODALAR

belirdi bembeyaz ekranda

Karanlığımı harfler yırttı.

Eskimişti herşey

Kotuklarım

Çarşaflarım

Cildim

Çantalarım

Bluzlarım

Ama eskimemiş,

Düşlerime tutunma biçimlerim.

Buna sevindim.

O yüzden, ilk kez yazdığım birşeyi sona erdirirken

Sarsılarak ağladım.

Çoktur hayatı yola benzetenler

yolda engeller olduğunu söyleyenler çoktur.

Takılanlar, düşenler, kalkanlar…

Bu gidişte değişen birşey yoktur.

Mesele ayağa kalkma meselesiymiş.

Ben de zaten asıl meseleyi söyleyip gidecektim.

aaa

2 responses to “o k y a n u s o d a l a r

  1. zlmk

    bu ruh hali bana hiçte yabancı gelmedi :/

  2. heralde kolayına başaramaz bir yazı tutkudan vazgeçilemeyeceğini; ne hayat gaylesi, ne sorunlar, nede sorumluluklar…olmaz, bahanelerde bir yerden sonra çürüyüp küflenir; onlar küflenip yok olunca da tıpkı baharın kokusu gibi yayılır etrafa okyanus kokusu veee tüm odalardan içeri girer…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s